Mijn dochter en ik rijden naar huis als mijn broer me belt. Hij vraagt naar mijn dag. Ik vertel enthousiast over wat ik vandaag op school gezien heb, maar vooral over de goede sfeer en hoe mensen respectvol omgaan met elkaar. Wat mij elke keer weer raakt is hoe steunend het is een gemeenschap van verschillende leeftijden te hebben die er samen een mooie plek van maakt. Bij ons op school wordt iedereen verantwoordelijk gehouden voor de atmosfeer van vrijheid, respect, eerlijkheid, vertrouwen en orde. Iedereen wordt als volwaardig mens gezien en dus ook als capabel om bij te dragen aan je omgeving.
“Mooi” zegt mijn broer. Ja, dat is het zeker!

Sudburyscholen in de wereld zijn gebaseerd op een echt democratisch systeem.

Iedereen heeft een stem, welke leeftijd je ook hebt; studenten (tussen de 4 en 18 jaar) en stafleden (bij ons tussen de 30 en 62 jaar). Hier word je benaderd en behandeld als volwaardig mens en mag je jouw eigen keuzes maken. 

Vandaag is weer vol activiteiten en gebeurtenissen. Een paar voorbeelden: het lunchcafé had pasta op het menu, er kwamen pianoklanken uit de muziek en theaterruimte, er werden inschrijflijsten voor het feest geknutseld en er werd Dungeons and Dragons gespeeld.

Ook heeft het feestgezelschap de school helemaal in kerstsfeer gebracht met de prachtige decoraties waarbij ze van verschillende (meeloopweek)studenten, hulp kregen. De interactie is zo leuk om mee te maken. Uitingen van waardering en steun zijn er velen: ‘ik kwam beneden en het was zo mooi versierd’ en ‘goed gespeeld’ bij het tafelvoetbalspel. 

Wat opvalt is de open houding naar feedback in bijvoorbeeld het juridische comité of gezelschappen. Zo werd ik vorige week aangesproken over mijn praten voor mijn beurt door de nieuwe voorzitter (12 jaar) van ons feestgezelschap. Heel helder en sorry en dank je wel. En daarna maken we er samen grapjes over. Zo wil ik graag samenwerken en leven.

Je kunt hier van alles leren wat ook op een reguliere school kan en meer. Vergaderingen leiden, spreken in het openbaar en je eigen tijd indelen. Deze school is een fantastische voorbereiding op de snel veranderende samenleving. Hier vind je uit wie je bent en maak je eigen keuzes voor nu en de toekomst. 

Het ‘schoolse’ leren komt vanzelf door onderdeel te zijn van deze gemeenschap. Voorbeelden zijn bijvoorbeeld leren rekenen doordat je taarten of pannenkoeken bakt, Engels doordat je een spel speelt dat in het Engels gespeeld wordt. Maar ook bijvoorbeeld omgaan met verlies omdat je meespeelt, of feiten en meningen onderscheiden omdat je bij het juridisch comité ingedeeld bent. 

Wat kennis betreft gaat het toch vaak om de houding ten opzichte van informatie. Bij veel kinderen op het traditionele (ook Montessori) onderwijs heb ik meegemaakt dat ze aan het begin van de middenbouw (rond 6 jaar) nog wel nieuwsgierig en leergierig waren, maar dat dit langzaam (of soms snel) afnam. Er ligt zoveel vast van wat geleerd moet worden dat er te weinig ruimte overblijft voor de eigen interesses, voor de intrinsieke motivatie, voor het ware leren waar je van gaat gloeien. Dat gaat niet moeiteloos of zonder horten en stoten, maar het gaat omdat je het echt zelf wil. En, omdat er een steunende omgeving is. Maria Montessori noemt dit ‘de voorbereide omgeving’. Dat is naast een mooi en goed ingedeeld gebouw, bij Sudbury School Amersfoort onze schoolgemeenschap. 

Als ik het gesprek met mijn broer heb beëindigd, gloei ik na van de rijkdom van mijn werk op Sudbury School Amersfoort. Mijn aandacht is bij de verschillende gouden momenten op school vandaag. Mijn dochter was duidelijk met haar eigen dingen bezig want ze zegt “ik heb het echt druk gehad maar ook heel fijn vandaag. En hoe was jouw dag?”

Terug naar het overzicht